Rechargable

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman 

De meeste batterijen zijn heroplaadbaar, de meeste mensen ook. (Alleen aan het laatste endje wil dat niet meer lukken, maar dat geldt voor baterijen ook. Op = Op.) Voor heropladen heb je een restje energie nodig, waarop voort- en opgebouwd kan worden. 
Een accu is daarvoor een beter voorbeeld dan een batterij. Als een accu echt he-le-maal leeg is, is opladen een wezenlijk probleem. Er dient een bodem te zijn om het geheel weer een beetje in beweging te krijgen.
Mensen, met name NAH-ers, hebben dat ook. Je moet èrgens kunnen beginnen met heropbouwen, als je over de drempel gegaan bent. Soms, sòms… ben je niet alleen de drempel over: je bent geëindigd in niks meer. Nada.
Dat merk je dan pas als je aan het werk gaat met opladen door niets te doen, rusten, lezen, alles wat geen energie kost, maar dat juist moet leveren.
Het opladen lukt niet.
Of lukt amper, dat is juister gezegd. Zó kom je (ik) in dat niks terecht. (Bijvoorbeeld, want het gebeurt wel vaker. Grenzen zijn irritant, in alle opzichten, dus daar ga je gewoon overheen.) Je tandarts woont en werkt in het andere einde van het land, je vertrouwt alleen haar je gebit toe, dus Mantel en jij reizen pakweg anderhalf uur naar het andere einde van het land. 
Tandarts neemt de tijd (je was ooit haar eerste patiënt ); anderhalf (!) uur later komt Mantel je halen en je gaat lunchen bij goede vrienden.
Lekker. 
Het is wèl het derde ding die dag ( sorry, ergotherapeut) en de terugreis (in file, want andere kant van het land) telt als vierde en vijfde ding (nogmaals sorry).
Eenmaal werkelijk uitgevloerd valt er niet meer normaal te slapen (herken je dat?), worden dag-en-nachtritme bijna omgedraaid, waardoor je nòg prutser wordt en…pffrrrr. 
De moraal van dit verhaal (want dat heeft het): erken en hèrken je grenzen.
Tijdig, hoe moeilijk ook.
Uiteindelijk ben je niet meer rechargeable, namelijk.

Geef een reactie