Vergeven maar niet vergeten

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Lang heb ik gevoeld dat het hersenletsel wat ik nu heb, mij is aangedaan.
Ik wist wel dat het een ongeluk was, maar ik gaf degene die mij aanreed de schuld.

Het was een zondagavond toen het gebeurde. Ik was met een groepje vrienden onderweg naar huis. Een vriend reed me aan.
Toen ik bijkwam uit coma was ik niet boos. Ik had dan ook totaal geen besef wat er aan de hand was.
Veel later kwam de woede pas.

Op vrienden moet je toch kunnen rekenen?
Het hele groepje waar ik mee omging heeft me keihard laten vallen maar daar later meer over.
De zus van “de dader” belde iedere dag naar mijn ouders om te vragen hoe het ging totdat ik uit coma kwam. Daarna hebben we niets meer van hen vernomen.

Ik heb weleens geprobeerd contact te zoeken om er achter te komen wat er gebeurd is.
Dan kwam het er op neer, dat het al zo lang geleden gebeurd is en ik het maar moet vergeten en verder gaan met mijn leven. Hij was ook verder gegaan met zijn leven.
We hebben later nog wel een gesprek gehad, maar toen vertelde hij vooral over wat het met zijn moeder had gedaan!
Alsof mij dat wat interesseerde. Mijn ouders en broers waren mij bijna kwijt. Mijn leven was verknald en dat was zijn schuld!

Juist door die reactie werd ik nog bozer en werd mijn woede gevoed.
Als mensen die kon hem ook op hyves hadden, ontvriendde ik ze.
Want hoe kon je nou bevriend met iemand zijn die mij dit heeft aangedaan.
Als ik hem tegenkwam bedacht ik allemaal dingen hoe ik hem pijn kon doen en laten voelen wat ik nu heb. Lijden moest hij de rest van zijn leven net als ik!!

De jaren verstreken ik begon beter in mijn vel te zitten en was steeds minder met hem bezig. Mensen die hem op facebook hadden bleven ook mijn “vrienden”.

Laatst zat ik dokter Phill te kijken en dat was een aflevering over vergeven.
Hij stelde de volgende vraag.
Ben je er nog dagelijks mee bezig?
Als je aan hem denkt voel je dan dat de woede?
En overheerst de woede je leven nog?
Ik antwoordde nee op al deze vragen.

Vrienden met hem worden of het groeten doe ik niet.
Maar ik heb het hem dus vergeven.
Maar vergeten zal ik het nooit!

vergetenvergeven

Geef een reactie