BOLLE VOETEN

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Mijn hersens denken dat mijn voeten aan de onderkant bol zijn. Vooral ’s ochtends denken ze dat.
Rare dingen hoor, die hersens. Ze bedenken een pijn die er niet is, ze bedenken zelfs iets dat er niet is. En begrijp me goed: ik ben blij dat ik ze heb, nòg heb, die hersens. Niet geheel ongeschonden, maar toe maar. Overal mankeert wel wàt aan, tòch?
Ze bedenken ook bijvoorbeeld opgerolde sokken in een schoen; maar misschien ligt die waan wel in het verlengde van de bolle voeten.
‘s Ochtends  dus, na het wakker worden, strompel ik op die bolle voeten (ja dat loopt echt lastig, hoor; een kwestie van balanceren en tegelijkertijd vooruit komen) naar de badkamer waar mijn heerlijke Birckenstock sandalen staan te wachten. Ja lach maar, ze zijn niet alleen voor oude mensen met bolle voeten, ze zijn toevallig ook weer een soort van hip geworden.
Een fantastisch voetbed: daar kan geen bolle voet tegen op.
Ook na het douche en aankleden wacht een –ander- paar Birckenstocks (nee, ik word niet betaald door de firma) op me. Mijn nicht van 25 en haar verkering vinden deze übercool.
Zo.

In de loop (en dat mag je letterlijk nemen) van de dag neemt het bolle gevoel wat af. Hoe meer ik loop, des te minder bol. Nou hebben wij een hond die twee dingen in het leven bar serieus neemt: eten en uitgaan. Dat laatste levert toch gauw een uur lopen per dag op (de hond loopt/rent tien keer de afstand die wij lopen). En dan vergeten die hersens ook wel eens dat ze ook nog moeten (be)denken.
Heb ik ze mooi tuk! Uiteindelijk loop ik recht en niet meer wiebelig door bos en hei.
Zonder stok, ook dat nog es.

bollevoeten

Geef een reactie