Feyenoord…

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Al heel wat jaartjes ga ik naar elke thuiswedstrijd van Feyenoord. Daar krijg ik heel veel prikkels. In de loop der jaren merk ik dat ik echt heb geleerd om met al die prikkels om te gaan.

De eerste keren dat ik ging was echt heel erg vermoeiend. Al die mensen, indrukken,
geluiden en de spanning. Zodra we op de snelweg zaten sliep ik al in de auto. De dag erna moest ik ook vrijhouden.
Ik was na een tijd gewend aan de prikkels en hoefde de volgende dag geen vrij meer te nemen. Wel deed ik het weekend rustig aan als we moesten voetballen.

Op een gegeven moment kon ik de dag ervoor ook wel gaan stappen of naar een verjaardag ofzo. Zondagavond had ik wel geen puf meer om te koken of wat te doen, maar daar hield ik rekening mee. En ik sliep niet meer in de auto.

Nu ga ik ook weleens voor de wedstrijd naar een verjaardag of ga ik de stad nog ergens een kroeg in voor de wedstrijd.

Ik had me aangeleerd om voor de wedstrijd gewoon lekker om me heen te kijken enz.
Tijdens de wedstrijd gewoon ogen op het veld en dan vooral de bal. Mensen om je heen, maar gewoon laten praten en doen en niet naar luisteren. Eigenlijk zet ik altijd een denkbeeldige stulp om me heen die de prikkels tegenhoudt.

Het parkeren was een drama, dus besloten we het laatste gedeelte voortaan met de tram te doen.

Nog meer prikkels, dacht ik!!!

Maar dat valt gelukkig mee, want ik ben een uur eerder thuis. In de tram is het even druk, maar ik kan altijd wel lachen en vrolijk worden om mensen te kijken en hun analyse te horen van de wedstrijd.

Begin van dit seizoen zat ik in het invalidevak, wegens mijn enkel. Dat scheelde een hoop prikkels. Het vak waar ik in zat was een stuk rustiger. We gingen er eerder heen en later weg, dus ik had ook minder last van de mensenmassa. En had ‘s avonds puf om eten te koken.

Maar wat ben ik toch blij dat ik weer in mijn eigen vak zit!
Mijn onzichtbare denkbeeldig stulpje gaat gewoon weer mee…

64934

Geef een reactie