Bejaarden

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Je kon er op wachten: als 61-jarige (!) NAHblogger op een site “van, voor en door jongeren met NAH”, moest ik een keer een blog schrijven met dit thema.
Niet dat ik bejaard ben, hoor! Welnee, bij lange na niet. Tenminste…in mijn optiek , maar ik ben me er scherp van bewust het fenomeen leeftijd een zeer betrekkelijk fenomeen is.
Een 29-jarige kan door een 10-jarie als stokoud worden beschouwd, terwijl diezelfde 29-jarige door een 50+ -er als piep wordt gezien.
Dat mijn leeftijd als gevorderd kan worden betiteld: oké, daar ontkom ik niet aan. Bejaard : tja…. maar laat ik je de volgende situatie beschrijven.

Mantel (61) en ik (idem, dus) lieten onze hond uit. Onze lievelingsroute en zéker die van Jopi, onze zoete, conflictvermijdende nep-black-lab ( ze staat zelfs haar lievelingsding, een tennisbal onmiddellijk af aan een 6 weken oude ruigharige dwergteckel, als die laatste er alleen maar naar kijkt! Stel je voor dat je mot krijgt. Dus teckel de bal, die ’t amper in de bek krijgt en Jopi maar wat snuffelen, om zich een houding te even.) is die rondom de Whytmener plas. Honden mogen los, het is een honden-en wandelgebied, waar alle honden en hondenbezitters die elkaar ergens gedurende de eénuurswandeling tegenkomen, alle honden en hondeneigenaren kennen.
(Uitweiden is een typisch NAH-verschijnsel, dat zie je maar weer eens. Dit stukje ging over bejaarden en daar zal het over gaan. Lees maar.)

Die dag kwamen we een brommer tegen, met een nurks kijkende jongeman erop.
Ik kéék.

( Nu heb ik na mijn CVA’s uitgebreide logopedie gehad en mijn logopediste merkte wel op, nadat ze me uit de wachtkamer had gehaald: nonverbaal kan ik je niets leren. Nu zaten er in die wachtkamers ook revalidanten met een lap waar je een top op kon laten rusten; en dan toch maar roken, tussen de therapieën door. Mèt infarct, dus revaliderend. Nou, dan kijk je dus zó.)

De brommende jongeman kon een stukje verderop niet verder, vanwege een slagboom. Hij keerde en kwam ons dus weer tegen. Ik keek opnieuw en sprak: “Je mag hier niet brommen, dit is een wandelpad.” Nu ben ik met mijn 61 jaar zichtbaar grijzend, dus val makkelijk in de categorie bejaarden. Dat ik hem desondanks durfde aan te spreken, dàt overviel hem. Daar moest hij wat tegenoverstellen, dat was duidelijk. Hij moest er lang over nadenken, toen reed hij door om een veilige afstand tussen twee duidelijk gevaarlijke, want bewapende (ik loop met een stok) en hem te scheppen. Toen kwam het eruit: “Ach jùllie, jùllie (hij durfde het amper), jullie gèkke bejáárden!!

Tja, dan ben je dus bejaard.

We hebben er erg veel plezier om gehad: het was het ergste dat hij kon bedenken om ons naar het hoofd te slingeren. Maar, nogmaals tja: we zijn niet bejaard, natuurlijk. Maar in de ogen van –sommige- anderen ligt dat toch net even ietsje anders.
Ik zou zeggen: lang leve Brainstormt en lang leve jullie allemaal!

bejaard

Geef een reactie