Zo klinkt een stille wereld

Lees voor met webReader

Door Marloes van Zoelen

Wil jij onze Bose noise cancelling koptelefoon dit weekend lenen om te testen?” vraagt mijn buurvrouw out of the blue als we op een zonnige middag allebei in onze voortuin aan het rommelen zijn.
“Ja, dat lijkt me wel wat voor jou”, voegt ze eraan toe.

Even weet ik niet wat ik moet zeggen. Wat een fantastische kans en wat lief dat ze het aanbiedt. Via sociale media heb ik al zoveel positieve geluiden over dit apparaat gehoord maar de hoge kosten hebben me er tot nu toe van weerhouden om hem aan te schaffen.
En dus stamel ik: “ja, graag!”

Op vrijdag staat ze met de koptelefoon voor de deur.
Ze legt uit hoe hij werkt en ik zet hem even op.
Ik merk het verschil meteen.
De stilte.
Geen ruis.
En wat dat met mijn lichaam doet.
Het komt acuut tot rust.
Ik ben overweldigd en voel tranen opwellen.
Wát een weldaad!
Als dit toch eens waar kan zijn.

’s Avonds doe ik de eerste echte test in huis. Ik nestel me in mijn hangmat op zolder, steek kaarsjes aan, zet de koptelefoon op en luister naar zachte muziek. Weer voel ik hoe mijn hoofd, nek en schouders zich ontspannen en letterlijk zacht worden. Het is een verrukkelijk gevoel, dat wat mij betreft nog heel lang mag duren.

Op zaterdag probeer ik de koptelefoon uit tijdens mijn rusturen. Het gevolg is een supermeditatiesessie. Het gaat zo makkelijk, bijna als vanzelf voel ik mezelf helemaal zwaar worden. Wat scheelt dit veel.

Ik hoor geen treinen voorbij razen.
Ik hoor geen bussen door de wijk denderen.
Ik hoor geen knetterende motoren.
Ik hoor geen gillende sirenes.
Ik hoor geen auto’s door de straat rijden.
Ik hoor geen kletsende buren.
Ik hoor geen spelende kinderen.
Ik hoor geen blaffende honden.
Ik hoor geen schurende schilders
Ik hoor geen kliko’s over de stoep rollen.
Ik hoor geen brommende cv ketel.
Ik hoor geen zoemende koelkast.
Ik hoor geen draaiende ventilator.

Het enige, dat ik hoor, is een hele zachte ruis. Alsof ik aan zee zit. Of, als ik de koptelefoon aansluit op mijn IPod, mijn zelfgekozen rustige muziek.

Het voelt heerlijk maar het is ook wrang en pijnlijk. Het confronteert me met mijn beperkingen. Ik word me er nog maar weer eens van bewust wat een mens aan prikkels binnenkrijgt en hoeveel het mijn lichaam kost om die te verwerken. Hoeveel energie de gewone, simpele, dagelijkse dingen opzuigen en wegslurpen. En hoe fijn het is als de wereld heel even vredig en stil is en draait in een tempo, dat ik kan bijhouden.

Bijna als vanzelf gaat de ideeënmachine in mijn hoofd ratelen. Ik wil een soortgelijk iets ingebouwd op een chip in mijn hoofd. En dan niet alleen voor geluid maar ook voor licht, informatie en emoties. Een extern compensatiesysteem voor de interne schade in mijn hersens. Dat moet toch ooit mogelijk zijn met de huidige technische ontwikkelingen? Is het niet nu dan toch wel over een aantal jaar? Ik vind het een hoopvolle gedachte en dus een lichtpuntje.

Later het weekend test ik de koptelefoon nog op de fiets en in de auto. Dat vind ik niet zo’n succes. Op de fiets hoor ik, ondanks dat het amper waait, teveel windgeruis en in de auto vind ik het eng om niks te horen. Dat voelt niet veilig. Mijn conclusie is dat het apparaat prima functioneert in passieve ‘stilzit’ situaties.

Als het weekend voorbij is, vind ik het jammer dat ik mijn nieuwe vriend terug moet geven. Ik mis hem meteen. Het is duidelijk: ik wil dit apparaat hebben. Alleen tegen de prijs van 349 euro hik ik nog een beetje aan. Gelukkig geeft studievriendin J. me een paar dagen later het zetje dat ik nodig heb. “Al kost dat ding 2000 euro, meteen kopen, het gaat om je gezondheid hoor!”

Nog diezelfde middag plaats ik mijn bestelling op bose.nl en twee dagen later heb ik de noise cancelling koptelefoon in huis. Het is geruststellend dat ik nu mijn eigen apparaat heb en niet meer na hoeft te denken over lenen en testen. Met dank aan mijn buurvrouw voor het inlevingsvermogen en het meedenken. Want dat is het lichtpuntje waar het allemaal mee begon!

1-96

Geef een reactie