Geen geduld terwijl de hulpverlening lult

Lees voor met webReader

Door Willem

In deze blog is het niet mijn bedoeling om een specifieke hulpverlener aan te vallen. Ik wil juist de hulpverlening en ons land in het algemeen kritisch onder de loep nemen. Het is niet mijn bedoeling om mensen boos te maken, maar ik kan me voorstellen dat jullie haren recht overeind gaan staan van wat ik schrijf. Graag ga ik met jullie de discussie aan.

Natuurlijk ben ik geen medisch specialist, maar al een tijdje vraag ik me af wat nu het grootste probleem is: ‘het hersenletsel’ of de ‘cultuur’ en het land waar ik in leef. Dit zit namelijk als volgt. Toen ik in Zuid-Afrika was, merkte ik dat er een hele relaxte sfeer in het land hing. Het land was minder snel en niet iedereen was steeds aan het jagen. Hoe het ging daar, had ik nooit voor mogelijk gehouden. Ik had heel vaak het idee dat ik het hersenletsel niet meer had.
Natuurlijk hebben wij het in Nederland met de zorg en alle mogelijkheden heel goed, het is echt niet zo dat ik een ander land verheerlijk ten opzichte van mijn geboorteland. Zuid-Afrika is ook beslist niet perfect.
Toen ik terug kwam in Nederland, had ik erg veel moeite om weer te kunnen wennen en liep ik alweer vrij snel tegen mijn hersenletsel aan. Hierdoor was ik erg verrast omdat het daar juist zo goed ging. Kortom voor mij was er een punt aangetoond: ‘Het land en de cultuur zijn van sterke invloed’ en ‘Als men in Nederland meer aandacht zou hebben van wat onze snel, snel, snel cultuur doet, dan zouden de problemen voor mensen met hersenletsel misschien een heel stuk minder kunnen zijn.’

Natuurlijk kan het zo zijn dat ik bepaalde dingen niet heb opgepikt, maar als ik een hulpverlener hoor praten over hersenletsel, heeft hij of zij het bijna nooit over de invloed die ons eigen land en cultuur hebben.
Ik krijg goede hulp waar ik echt zeker wat aan heb. Ze doen echt wel goed hun werk, maar soms heb is het een beetje gedaan met mijn geduld. Dan lijkt het of ik of misschien blind ben, terwijl er eentje van ons lult.

De problemen van een ander zal ik echt niet kleiner maken dan ze zijn. De cultuur is namelijk lange na niet het enige. Een ander zal ik daarom ook altijd respecteren en serieus nemen. Toch denk ik dat er voor ons allemaal nog heel veel te behalen is, als we samen met de hulpverlening kritisch zouden kijken naar hoe onze cultuur nu in elkaar zit.

Het is niet mijn bedoeling om het land compleet te veranderen. Ondanks alles ben ik een trotse Nederlander. Door mijn ervaringen met verschillende culturen vraag ik me af: ‘hoe kan mijn probleem gevoel op de ene plek zo anders zijn als op de andere?’ ‘Hoe kan ik in een gevaarlijker land zo goed functioneren?’

De problemen van hersenletsel kunnen we niet weg toveren, maar stilstaan is zeker niet nodig. Recht vooruit, zonder te balen, valt er uit een versplinterende ruit nog veel te halen.

Herkennen jullie wellicht dit gevoel of juist helemaal niet? Laat gerust een bericht achter, graag heb ik het er met jullie over.

willem

Geef een reactie