Tik Tak Tik Tak

Lees voor met webReader

Door Maaike Borst

Op een foto van mezelf zag ik een voorhoofdrimpel…
En over een half jaar word ik 30.
Tijd om na denken waar de tijd toch gebleven is.

Als ik me bedenk wat er allemaal gebeurd is de afgelopen jaren word ik weleens boos.
Waarom heeft het toch zolang geduurd voordat ik weer blij met mezelf was? Nou dat is simpel, ik heb gewoon niet de goede hulp gekregen.

Na de spoedoperatie werd tegen mijn ouders gezegd dat ze wel konden blijven, want ik zou zo wakker worden.
Dat duurde 5 dagen!

Ik was een puber toen het gebeurde. In je pubertijd ga je ontdekken wie je bent, wat je wilt en ontwikkel je jezelf. In die belangrijke tijd van je ontwikkeling zit bij mij een breuk.
Terwijl mijn leeftijdsgenoten zich wel ontwikkelde, was ik alleen maar bezig met overleven.

Maar waarom heeft het dan zo lang geduurd?
In het eerste revalidatiecentrum werd gekeken naar je motorische ontwikkeling.
Toen ik weer verkeersveilig was en weer logisch kon nadenken mocht ik naar huis.
In het tweede revalidatiecentrum werd gekeken naar wat mijn beperkingen en mogelijkheden waren. Er zijn daar heus wel gesprekken gevoerd met psychologen, maar dat was vooral gericht hoe ga je om met je beperkingen.

Toch bleef ik vast lopen in mijn eigen gedrag. Ik werd betutteld en gepamperd door iedereen.
Ik leerde niet zelf beslissingen maken en had een gedrag van een klein kind.
Ook werd er gedacht dat ik borderline had, vanwege mijn gedragsstoornis.
Ik had een heel laagzelfbeeld, depressief, stemmingswisselingen, impulsief, ongeremd, moeite met sociale contacten onderhouden (claimen, omdat ik bang was dat ik in de steek gelaten werd) en zelfdestructief gedrag (wat ik nu zie als een schreeuw om hulp).
Dus als ik hulp zocht was het of nah of borderline en daar had ik dus niet veel aan. En wat doe je dan? Gewoon doorgaan en maar blijven lachen naar de buitenwereld.

Mijn toenmalige vriend zei een keer tegen me:
“Jij denkt dat het normaal is dat je je zo voelt maar dat is echt niet zo.”
Ik was niet anders gewend dan me zo voelen dus voor mij was het inderdaad normaal.

Op zijn advies ben ik toch weer hulp gaan zoeken.
In eerste instantie ben ik opzoek gegaan naar een psycholoog die verstand had van nah.
Na een aantal gesprekken zei ze:
‘’Jij weet wel hoe je met je nah en beperkingen om moet gaan.
Nu moet je nog leren met jezelf om te gaan.’’

Van een opstandig kind werd ik daar een volwassen vrouw die leerde haar eigen beslissingen te maken en er achter te blijven staan.

228601_thumb_612x459

Geef een reactie