Stapelgek

Lees voor met webReader

Door Gerdien Brinkman

Ik ben niet gek op stapels.
Eén stapel ordenen: ik raak geïrriteerd tot overstuur.
Ik geef wat voorbeelden.

Koffers kan ik niet inpakken; dan moet je eerst stapels met kleren hebben, gerangschikt naar soort en voldoende voor gebruik in den vreemde. Daar waar ik vroeger onnadenkend wat T-shirts, broeken en dergelijke in een koffer pakte, sta ik nu wanhopig tussen stapeltjes, vind ze niet logisch en begin opnieuw. ( Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik me tegenwoordig verre van koffers houd. Mantel verzorgt dat deel van de reis. Ik doe het eten, dat dan weer wel.).

Het meest fameuze voorbeeld van falen in één stapel gebeurde bij het afscheid van een collega.
Hij had mij verzocht de toespraak te houden, hij is ziek en diende vroegtijdig afscheid te nemen.
Verdrietig; toch was ik blij dat hij, samen met zijn vrouw, de stap naar mij had gezet.
En natuurlijk stemde ik toe.
Ik ben nauwgezet in het voorbereiden van toespraken, dat ben ik altijd geweest.
Op de receptie was het zeer druk, de akoestiek niet erg NAH-fähig, en halverwege was ik een vel van mijn toespraak kwijt.
Geef de pagina dan ook nummers, zul je zeggen!
Nah, ik zeg je: dat deed ik, maar daar kijk je niet naar. Je kijkt naar de toegesprokene, en naar de aanwezigen daaromheen.
Ik stokte, het was en bleef stil….en dáár kwam de Mantel uit het publiek tevoorschijn. Ze had een duplicaat van de toespraak bij zich, mèt de ontbrekende pagina.
Geen paniek, ik kon gewoon doorgaan.

Maar die stapels; meer dan één is al genoeg om me stapelgek te maken. Telkens opnieuw rangschikken, herrangschikken (ook al heb je alle pagina’s genummerd: probeer maar eens een artikel of –erger!- een boek te schrijven en daarmee aan het redigeren te gaan. Gaat niet. Geen overzicht, lees de blog van Zarah er maar op na.)
Volgend voorbeeld.
Een vergadering met tot dat doel gemailde stukken, die dan ook nog op twee PC’s en een Ipad binnengekomen en wel/niet opgeslagen zijn.
Ik kreeg de stapels, die ik naar mijn beste weten een aantal weken daarvoor al keurig gestapeld had, niet meer boven tafel. Waarschijnlijk weggegooid, want ik had in plaats daarvan twee stapels met het manuscript van mijn boek. Niet erg ter zake op dat moment.
In de vergadering – het betreft de Cliëntenraad van een revalidatiecentrum voor NAH- zat ik naast een mede-NAH-er. Samen hadden we het hele stapeltje wel zo’n beetje compleet, maar het blééf zoeken, bladeren en omstapelen.

Máárrr, er zijn altijd oplossingen, waaronder de volgende.
Eén stapel tegelijkertijd, en deze een kleur geven: wij, rode pagina’s, horen bij elkaar.
Die blauwe: néé, niet hierbij!
Een /je mantel inschakelen, vermits die tijd, zin en overzicht heeft.

En ach, enfin: er zijn zó veel andere tips. Men leert er mee te leven zonder èrg moe en impelstimpelstapelgek te worden.
Echter: stapel(tjes)gek ben ik wel.

Frau-im-Papier-Chaos

Geef een reactie