Grensverleggend

Lees voor met webReader

Door Zarah Bootsman

Twee jaar geleden ben ik begonnen met sporten. Dit omdat mijn conditie betreurenswaardig slecht was. Ik kreeg conditietraining in het revalidatiecentrum, dat was verbonden aan mijn school. Via dit revalidatiecentrum ben ik bij de plaatselijke atletiekvereniging terecht gekomen. Eerst stond ik er nog al wat sceptisch tegenover, zou dit niet te zwaar voor mij zijn, met al mijn lichamelijke klachten?

Ik werd in een groep geplaatst met kinderen die twee tot vier jaar jonger dan ik waren. Dit vond ik in eerste instantie jammer, maar de trainers zeiden dat ik anders niet mee zou kunnen komen met het niveau. In het begin was het heel zwaar. Ik trainde en trainde. Maar mijn niveau werd niet echt heel veel hoger. Ik had het bijna opgegeven. Maar ik ben geen opgever. Ik zette door. En dat heeft uiteindelijk tot veel moois geleid.

In tweede jaar bij de atletiekvereniging ben ik me gaan specialiseren op twee onderdelen, namelijk de werponderdelen kogelstoten en discuswerpen. Ik merkte dat dit redelijk ging, omdat ik redelijk veel kracht heb door mijn spasticiteit, omdat je daarbij niet hoeft te rennen en mijn longen, die door astma niet al te best zijn, worden ontzien.

In november vorig jaar werd mij verteld dat ik naar de groep van de junioren A, mijn eigen categorie, mocht verkassen. Ik had niet meer verheugd kunnen zijn,  mijn niveau was gestegen. Ik had inmiddels een paar wedstrijdjes gedaan en bij iedere wedstrijd mijn persoonlijk record op allebei de onderdelen verbeterd.

Ik hoop dat er voor mij nog veel te halen valt in de atletiek. Ik vind het heel leuk, en mijn prestaties gaan steeds meer vooruit. Tot nu toe heb ik altijd wedstrijden gedaan met ‘gezonde’ mensen. Misschien ga ik binnenkort eens kijken of ik me met mensen die ook een beperking hebben kan meten.

atletiek - kogelstoten

Geef een reactie