Van een onzeker meisje naar een jonge vrouw

Lees voor met webReader

Door Kimberley Tseng

Sinds mijn stap naar een coach is er heel veel met mij gebeurt. Twee jaar geleden was ik een onzeker meisje. Ik was klaar met mijn middelbare school, deed een deeltijdopleiding Natuurgeneeskunde en had een bijbaantje als PGB’er.

Natuurgeneeskunde leek het helemaal te zijn voor mij, maar ik werd alsmaar onzekerder en ik stopte in mijn laatste jaar met de opleiding. Ik twijfelde veel aan mezelf en ik wist niet wat mijn doel was voor de toekomst.

Sociale contacten had ik maar weinig. Ik vond het moeilijk om contact te leggen met de mensen die ik liefhad. Door mijn onzekerheid stootte ik vriendschappen juist af, maar dit had ik zelf niet in de gaten.

Bij mijn coach leerde ik veel over mezelf. Ze hield mij mijn spiegels voor en maakte mij hierdoor bewust van mijn eigen gedachten en acties. Ik kwam erachter dat ik, doordat ik het heel moeilijk vond om over mijn gevoel te praten, ook nooit naar de gevoelens van andere vroeg. Bij mijn leeftijdgenoten leidde dat tot oppervlakkige contacten en uiteindelijk het kwijtraken ervan. Ik had ook veel contact met vriendinnen die een stuk ouder waren dan ik. Die leken mij beter te begrijpen en ik voelde me veilig bij hen. Maar ook dit leidde tot lastige situaties. De vriendschap kwam maar vanaf één kant, ik vertelde mijn verhaal, maar vroeg nooit naar hun gevoelens. Ik dacht dan, misschien willen ze dat helemaal niet met mij delen. Zonder dat ik het doorhad claimde ik mezelf aan hen. Dit hadden zij door en namen dan bewust afstand. Het zou niet goed zijn als ik afhankelijk van hun werd. Niet voor hun, maar ook zeker niet voor mij.
Ook dit had ik niet in de gaten en ik snapte niet waarom de contacten minder werden.

Totdat ik groeide en mezelf leerde kennen. Ik zag opeens waarom de dingen gebeurde zoals ze gebeurde. Ik zag mijn oppervlakkigheid, werd bewust van het claimgedrag en ik leerde mijn verantwoordelijkheid te nemen. Ik leerde de negatieve gedachten de baas te zijn en over mijn gevoelens te praten. Hoe? Mijn coach bleef doorvragen, we bleven praten en ik werkte hard totdat ik mijn diepgewortelde emoties durfde te laten zien.

Het was zeker niet makkelijk om zo eerlijk naar mezelf te kijken. Het lijkt altijd zo simpel om de antwoorden buiten jezelf te zoeken en anderen te beschuldigen of te zeggen: ‘zo ben ik nou eenmaal’. Maar iedereen is verantwoordelijk voor zijn eigen geluk, dus ook ik. Dat vind ik het mooiste wat ik heb geleerd.

Nu, bijna twee jaar later, ben ik een jonge vrouw die veel zekerder is geworden van zichzelf. Ik leg gemakkelijker contact met de mensen om mij heen, bouw vriendschappen op en ik heb mijn toekomstperspectief gevonden in het schrijven. Ik durf beter te zeggen wat ik voel en mijn mening te uiten. Mijn doorzettingsvermogen en vechtlust voor het najagen van mijn dromen zijn teruggekomen. En ik ben veranderd van een onzeker meisje naar een jonge vrouw!

Happines is an inside job

Geef een reactie