Acceptatie? Nooit!

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Acceptatie is een hot item hier op Brainstormt; meerdere bloggers hebben er eens over geschreven. Deze blogs lieten me nadenken over mijn kijk op acceptatie. Na een aantal dagen ermee in mijn hoofd rond te hebben gelopen, besloot ik ’t op papier te zetten.

Toen de kruitdampen rondom het ongeluk opgetrokken waren en ik steeds meer het besef kreeg van hetgeen er was gebeurd was en de gevolgen daarvan, begon het hele proces:
Waarom ik? Waarom moest mij dit overkomen? Waarom in Griekenland met alle taal- en cultuurverschillen? Waarom ben ik de enige die er wat aan overgehouden heeft? Terwijl ik slechts bij iemand anders achterop zat. Waarom hadden de bestuurders niets en ik alles?
Was het mijn lot?
Was het karma?
Was het toeval?
Heeft God/Allah/wie dan ook het zo gewild voor mij?
Was ik in een vorig leven een slecht persoon en word ik daarom nu gestraft?
Was het “gewoon” pech en was ik op de verkeerde tijd op de verkeerde plek?
Een heleboel vragen, maar ik had geen antwoorden. Dus ging ik daar hard naar op zoek. Ik was er namelijk van overtuigd dat, wanneer ik antwoord kreeg op mijn vragen, ik dan alles zou kunnen begrijpen en accepteren. Accepteren van het ongeluk en de gevolgen werd mijn missie. Ik dacht dat ik pas gelukkig was wanneer ik alles geaccepteerd had. Ik accepteer, dus ik leef. Zoiets.

De zoektocht bleek moeilijker dan ik dacht. Hoe moet je accepteren dat je eerst “alles” kunt en daarna “niets” meer? Accepteren voelde als goedvinden. Alsof het geen enkel probleem is wat mij overkomen is. No big deal. Gebeurd is gebeurd. Geen gezeur & geen ellende, maar accepteren en doorgaan.

Zo modderde ik wat aan, tot mijn toenmalige psycholoog tegen mij zei dat ik het helemaal niet hoefde te accepteren. Dat zoiets niet eens volledig mogelijk was.
Dat was zo’n opluchting. Ik staakte mijn zoektocht naar acceptatie. En toen was ik gelukkig! The end. Grapje, want zo werkt het helaas niet.

Beperkingen en rotmomenten zijn er nog steeds. En zullen niet verdwijnen.
Rechtszaken lopen nog. En zorgen voor veel frustraties.
Er is nog genoeg pijn, angst en verdriet. Op sommige dagen gaat het beter dan anderen.
Maar ik ben ook blij en dankbaar dat ik er nog ben.
Over het algemeen heb ik het een plekje gegeven. Na bijna zeven jaar overheerst het ongeluk mijn leven niet meer. Maar accepteren? Dat nooit!

filosoof

Geef een reactie