Race tegen de klok

Lees voor met webReader

Door Tess

12.00 uur
Ik stap uit de metro in Amsterdam. Ik zie een gemiste oproep van een vriendin. Snel bel ik haar terug. De vriendin wenst mij veel succes met mijn examen en praat mij nog even wat moed in. ”Nu gaan we gauw hangen. ”, zegt ze. ”Ga jij nou maar opzoek naar de examenlocatie. Straks kom je nog te laat. ” Ik vertel haar dat ik nog een uur heb en dat het dus wel bijzonder knap is om te laat te komen.

12.15 uur
Met de navigatie op mijn mobiel ga ik op pad. Deze heeft alleen geen idee waar ik ben en laat mij rondjes lopen.

12.30 uur
Ik besluit mijn mobiel weg te doen. Ik heb zelf ook totaal geen richtingsgevoel en kaarten lezen is door mijn gebrek aan inzicht een ramp. Ik besluit de weg te vragen aan een voorbijganger. De man die ik aanspreek blijkt een bekende te zijn in de buurt. Volgens hem moet ik nog een kwartiertje lopen, twee keer links en drie keer rechts.

12.45 uur
Ik ben op de plek waar de man mij naar toestuurde. Maar ik zie geen examenlocatie, geen aanknopingspunt. Niets. Ik besluit een man aan te spreken. ”Meissie”, zegt die. ”Je bent hier zeker niet in de buurt. En wat doe jij trouwens in je eentje in De Bijlmer? Vinden je ouders dat wel goed? ” Weer wat geleerd vandaag. Amsterdam Zuid-Oost is dus in De Bijlmer. Dat wist ik niet, mijn ouders dus ook niet en dat laten we maar even zo, al voel ik mij totaal niet onveilig.

13.00 uur
Nog een kwartier, dan begint het examen. Ik krijg een helder moment en besluit de opleiding te bellen. Wellicht kunnen zij mij telefonisch de weg wijzen. Ik omschrijf de grote gebouwen om mij heen. Bij de vrouw aan de andere kant van de lijn gaat geen lichtje branden. Ze zegt de buurt op haar duimpje te kennen. Ik ben dus echt een eind uit de richting. Tot een half uur te laat mag ik de examenzaal nog in. Ik heb nog tot 13.45 uur.

13.15 uur
Ik besluit terug te rennen naar het metrostation en daar nogmaals te bellen. Volgens 9292OV was het namelijk maar vier minuten lopen vanaf het metrostation. Al rennend kom ik een man tegen. Iets in mij zegt dat hij de weg weet. En ja hoor… hier het water over en dan rechts, vertelt hij mij overtuigend.

13.30 uur
Zwetend, buiten adem, doodop en gestresst kom ik de examenzaal binnen. Ik besluit mijzelf 10 minuten rust te gunnen en dan te beginnen met het examen. De stress gaat langzaam weg, ik zet het knopje ‘vermoeidheid negeren’ aan en ga aan de slag.

16.15 uur
Mijn examentijd zit erop. Het examen was pittig, maar met zo’n start mag ik al onwijs trots zijn dat ik alle antwoorden heb ingevuld en nagelezen. Ik kan wel lachen om mijn avontuur. Zeker wanneer ik het opleidingsgebouw uitloop en recht tegenover het metrostation sta.

De uitslag laat nog even op zich wachten, kan ik mooi nog even uitpuffen.

8661316-persoon-symbool-in-een-rush-loopt-tegen-een-klok-in-een-race-met-tijd

Een gedachte over “Race tegen de klok

  1. Tess als ik deze blog lees, dan ben ik erg trots op je. Echt respect. De situatie die je omschrijft is natuurlijk niet leuk. Het klinkt misschien gek, maar ik kan er toch iets heel positiefs uithalen.

    Als ik zie dat je onder stress zoals hier alles in weet te vullen en ook nog na te lezen, dan geeft dat aan dat jou capaciteiten groot zijn. Je hebt zeker potentie voor de toekomst:)
    Ik zou willen dat ik er in zo’n situaties zo mee om kon gaan.

    Echt super goed gedaan Tess 🙂

Geef een reactie