Toch begrepen én toch geslaagd

Lees voor met webReader

Door Geertje van der Velden

Helaas.. de eerste keer gezakt voor mijn praktijkdeel van de opleiding Tandartsassistente. ”Drie jaar voor niks gewerkt.’’, dacht ik. Pff… wat een tegenslag! Kan ik dan nooit in één keer iets halen? Zoveel deed ik toch niet fout? Ik hoorde van iedereen dat ze wel wat foutjes maakten. Maar helaas niks aan te doen, voorbereiden, leren en op naar de tweede kans! Die gaan we vast wel halen, toch? Het positieve, mijn theoriedeel heb ik wel gehaald met een 7,3!

Ik was het er echt niet mee eens dat ik gezakt was voor mijn praktijk. Zoals iedereen maak ik ook wat foutjes als ik echt enorm zenuwachtig ben. Ik dacht dat ze in die drie jaar toch wel begrepen dat ik beperkingen heb en dat ik moeite heb met dingen onthouden en vooral omgaan met onvoorspelbare situaties. Het examen was een en al onvoorspelbaar, je wist niet van te voren welke protocollen (behandelingen) je moest doen en aangezien er zoveel verschillende protocollen zijn, waarvan sommige best wel veel op elkaar lijken, is het voor iemand met hersenletsel niet makkelijk om deze uit elkaar te houden.

Ik heb in die drie jaar goede cijfers gehaald en het meesten is goed te doen geweest en dan moet je het laten zien en lukt het niet… Ook was het fysiek heel zwaar voor mij, het examen duurde 1.5 uur, zonder pauze. Dat is normaal op een werkdag of schooldag voor mij ook te lang, ik heb dan te weinig concentratie en word ook snel moe. Maar er kon geen rekening gehouden worden met mijn beperkingen, want het examen moest in één keer gedaan worden en kon niet gesplitst worden of op een andere manier minder zwaar gemaakt worden.

Nu, de tweede keer, wilde ik toch echt dat er meer rekening gehouden ging worden met mijn beperkingen en dat ik het wel haalde! Ik had de afgelopen maand echt super veel geleerd, ben vier keer op school gaan oefenen en dacht: ‘’nu gaat het lukken’’. Toen kwam de volgende tegenslag.. een acute slijmbeursontsteking aan mijn schouder, die al heel zwak is en waar ik sinds het ongeluk veel klachten aan heb.

Ik kon het examen absoluut niet doen zeiden ze op school. Ik moest wachten tot de ontsteking over was. Maar wanneer dat was, daar konden ze in het ziekenhuis geen antwoord opgeven. Ik moest en zou het examen gewoon 26 mei doen van mezelf, ook al kon en mocht ik niks met mijn arm en door de medicatie (morfine en oxycodon). Ik heb via de examencommissie en directeur kunnen regelen dat ik een aangepast examen kreeg en er dit keer wel rekening gehouden werd met mijn beperkingen! En het goede nieuws: ik ben geslaagd met een 9!

Omdat je niks aan mij ziet, moet ik soms wat meer moeite doen om tot mensen goed door te dringen voordat ze mij daadwerkelijk begrijpen!

Geertje geslaagd

Geef een reactie