UWV – werken loont (niet)

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Afgelopen week maakte ik eindelijk de laatste betaling over. Helaas niet voor een leuke vakantie, maar voor een schuld. Mijn schuld bij het UWV. Omdat ik werk.
Huh?!

Ja, het is echt waar.
Het UWV kijkt namelijk naar je inkomsten per maand en niet naar de beperkingen die je hebt. Ik kan nog redelijk veel, maar fulltime werken? Nee, dat zit er (helaas) niet meer in…
Het UWV heeft ooit eens aan de hand van de hoogte van mijn salaris mijn mate van arbeidongeschiktheid bepaald. Hiervoor is niet gekeken naar mijn capaciteiten en/of beperkingen; het enige wat ertoe deed was mijn inkomen. Mijn inkomen was X-hoog, dus daarom kreeg ik een aanvullende uitkering van Y-hoog. Oké.
Mijn jobcoach regelde altijd alle zaken omtrent het UWV en ik ging er vanuit dat alles gewoon goed zat. Bij het afscheid vertelde mijn jobcoach dat ik jaarlijks mijn salaris moest doorgeven aan het UWV, omdat zij dat nu eenmaal willen weten. Prima. Ik leidde mijn leven en so far, so good.

Het jaar ging voorbij en ik leverde braaf een kopie van mijn salarisverhoging in. Ik ging er vanuit dat het slechts een formaliteit was en had dé brief dus ook totaal niet zien aankomen. In deze brief werd me verteld dat ik een grote crimineel was, want ik had ten onrechte teveel uitkering ontvangen. Dat had ik kunnen weten, waardoor ik dubbel zo fout was en ook een boete opgelegd kreeg. Wanneer ik niet als de sodemieter contact met hen opnam, dan kon ik fluiten naar mijn uitkering. Eeeeeh?!?!

Ik schrok me het ongans van deze brief –en vooral de dreigende toon- en had geen idee waar dit over ging. Na diverse telefoontjes met het UWV (klantvriendelijkheid kennen ze daar ook niet), werd het mij langzaamaan duidelijk:
Een halfjaar ervoor bleek mijn salaris door de indexering en het feit dat ik een jaar ouder was geworden, een piepklein beetje te zijn gestegen. Het ging om een paar euro. Iets wat me nooit opgevallen was.
Door deze stijging blijkt dat ik “ineens” een stuk minder arbeidsongeschikt ben, waardoor ik in een lagere arbeidsongeschiktheidsklasse val. En daar hoort een lagere uitkering bij. Een fors stuk lager dan de lichte stijging in mijn salaris was.
Dat ik door die indexering/stijging in salaris (evenredig) minder uitkering zou ontvangen, zou logisch zijn. Maar ik krijg nu zoveel minder uitkering, dat ik er maandelijks op achteruit ben gegaan!

Volgens de regels van het UWV ben ik een heel stuk minder arbeidsongeschikt, terwijl ik geen minuut langer kan werken?!

Mocht ik bij mijn baas om salarisverlaging vragen of ervoor kiezen minder uren te gaan werken, dan verdien ik minder en val ik volgens het UWV in een hogere arbeidsongeschiktheidsklasse, waardoor ik een hogere uitkering krijg! Logisch toch?! Het is dat ik mijn werk ontzettend leuk vind, anders had ik het wel geweten…

Ik heb keihard gevochten om te komen waar ik nu ben qua werk. En de waardering hiervoor? Ik word door het UWV behandeld als een crimineel en ben er maandelijks op achteruit gegaan. Bovendien moest ik alle teveel ontvangen uitkering geheel terugbetalen plus een boete.

Hoe bedoel je werk loont? Niet bij het UWV in ieder geval!

work

Geef een reactie