Accepteren en Accepteren

Lees voor met webReader

Door Willem

Hoe anders zag mijn leven er ongeveer 1,5 jaar geleden uit… toen ik aan mijn eerste stage van de opleiding Ergotherapie begon. Hersenschade was bekend, maar dat gaf me geen problemen tot dan toe. Had het idee dat de stage goed zou gaan lopen, niet anders dan de gemiddelde student.

Alleen toen ging ik behoorlijk op mijn gezicht. Het ging helemaal niet zo goed. Eerst heb je nog het idee dat je een moeizame start hebt, want mijn handelen kon ik eerst nog wel verklaren. Ik wist pas dat het goed fout zat toen ik dat niet meer kon.

Eigenlijk ging ik ook veel te lang door met alles en was ik bang voor de gevolgen van stoppen met de opleiding. Eigenlijk dat nog niet zo zeer, ik was op dat moment heel erg bang om compleet gek te worden. Kon geen neurologie boek meer lezen of je zag iets wat mogelijk met je aan de hand was.

Echter ik ben niet gek geworden. Sommigen vinden me wel een beetje een mafkees, maar dat is weer een heel ander verhaal;-). Ik heb op tijd hulp gezocht, want ik kende iemand die door begon te draaien. Dat wilde ik absoluut niet na gaan doen. Toen begon de acceptatie van het feit dat ‘er iets was’. Uit onderzoeken kwam dat ik een lichte vorm van Cerebrale Parese(CP) heb.

Toen ging er van alles door me heen, ook enkele woorden die ik hier op brainstormt niet zal herhalen. Ik denk dat jullie allemaal wel begrijpen wat voor woorden dat zijn. Gek genoeg, was er ook een gevoel van enorme opluchting en dacht ik: ‘Fijn, ik weet het nu en het valt best mee. Het had erger gekund’

Op dat moment dacht ik het volledig geaccepteerd te hebben. Ik dacht ook dat ik er automatisch mee om zou kunnen gaan als ik maar wist wat ik had. Alleen hierna werd ik weer snel terug in de realiteit gezet. Ik verbaasde me hoe gefrustreerd ik erom was, het leek vanaf toen alsof alles echt zichtbaar was en de verwerking begon. Gelukkig kreeg ik op dat moment goede hulp, want toen begon ik ook te beseffen wat voor psychische klap ik had gekregen. Ik zag ook dat ik heel dicht bij compleet instorten had gezeten.

Nu een jaar verder is er al veel in positieve zin veranderd. Mijn vrienden en familie gaan er goed mee om. Er zijn soms wel wat dingen waar ik me aan erger, maar dat is in mijn ogen heel normaal. Ermee omgaan is voor hen net zo goed een proces als voor mij. Ik mag van geluk spreken met mijn familie en vrienden, ze hebben me echt goed geholpen en gesteund. Ik kon met ze praten wanneer ik wilde, maar kon ook lekker mijn mond houden als ik echt niet wilde praten. Echt super mensen zijn het.

De feiten heb ik geaccepteerd, maar bij de gevolgen leg ik me nog niet neer. Het blijkt wel dat accepteren en accepteren twee verschillende dingen zijn.

accept

Geef een reactie