Zwart-wit

Lees voor met webReader

Door Lindsay Pelt

Voor mijn ongeluk was ik altijd heel flexibel. Ik was overal voor in, plande weinig en zag wel wat er op een dag gebeurde.. Tijdens mijn studententijd, vlak voor het ongeluk, sprak ik regelmatig met mezelf af dat het “nu echt even afgelopen was met alle feestjes en ik de komende tijd echt echt heel hard aan de slag moest voor school”. Ik prentte het mezelf goed in en zwoor mezelf eraan te houden. Maar toch. Eén vraag van vriendinnen later stond ik alweer in de kroeg (Je zou ook kunnen zeggen dat ik geen ruggengraat had ;-)). Ik stond overal voor open en flexibiliteit was “my middle name”.

Na het ongeluk, tijdens mijn revalidatieperiode, leerde ik lopen, eten, praten. Ik ging er vanuit dat ik alleen lichamelijk een klap had gehad. Wist ik veel dat er in mijn hoofd ook het een en ander veranderd/beschadigd was en dat ik mezelf helemaal opnieuw moest leren kennen! Mijn flexibele, oude ik van vroeger bestond niet meer. Daar kwam ik achter toen mijn moeder voorstelde “samen boodschappen te halen bij de Albert Heijn in het winkelcentrum” en ik vervolgens helemaal flipte toen ze na het halen van de boodschappen voorstelde nog even de Hema binnen te lopen. Dat kon niet. We gingen boodschappen doen. Boodschappen. Bij de Albert Heijn (dat was een ander drama, maar dat terzijde). De Albert Heijn. Niet de Hema. Dus we gingen niet naar de Hema. Nee.

Het was ontzettend schrikken dat ik diep van binnen wel flexibel wilde zijn, maar het niet meer kon. Mijn niet-flexibele reactie gebeurde automatisch, zonder dat ik er iets aan kon doen. Mijn hersenen reageerde hetzelfde wanneer je je hand uit reactie terugtrekt van een te hete kachel.

Ik was niet meer overal voor in. Ik moest alles plannen en onverwachte gebeurtenissen zorgden bijna altijd voor drama.

Je begrijpt, zwart & wit zijn niet mijn lievelingskleuren. Met veel vallen en opstaan heeft het niet-flexibele uiteindelijk een plaatsje in mijn leven gekregen. Ik herkende “de symptonen” en mijn omgeving leerde ermee omgaan. Langzaamaan was het niet alleen maar zwart-wit in mijn hoofd, maar kon ik soms het grijs ook een beetje zien. Afhankelijk van mijn bui en de situatie.

En toen eind vorig jaar…….Toen zagen we het mooiste zwart-wit MET grijze beeld ooit: de eerste echo van ons kindje!

Ik voel me geweldig! Zwart? Wit? Grijs? Dat bestaat voor mij even niet meer, want ik bekijk de wereld momenteel door een roze bril! Op naar een mooie zomer!

rozebril

Geef een reactie